İfade, otomasyonun faydalarını abartan ve önemli teknik-ekonomik gerçekleri göz ardı eden bir varsayım içeriyor. Tam otomasyon, doğrudan üretim işçiliğini büyük ölçüde azaltsa da işgücü ihtiyacını tamamen ortadan kaldırmaz. Otomatik sistemler bakım, onarım, programlama, izleme ve hata giderme için nitelikli teknik personele ihtiyaç duyar. Bu dolaylı işgücü, otomasyon düzeyi arttıkça daha kritik hale gelir.
Hata oranının sıfıra düşeceği iddiası teorik ve pratik olarak mümkün değildir. Otomatik sistemler de sensör arızaları, yazılım hataları, mekanik aşınma, kalibrasyon kaymaları ve hammadde değişkenliği gibi kaynaklardan kaynaklanan hatalar üretir. Otomasyon, hata oranını düşürebilir ve tutarlılığı artırabilir, ancak sıfır hata gerçekçi bir hedef değildir.
Birim maliyetin sürekli azalacağı önermesi, azalan verimler yasasıyla çelişir. Yüksek sermaye yatırımı gerektiren otomasyon sistemlerinde sabit maliyetler artarken, değişken maliyetler düşer. Ancak ekipman eskimesi, bakım maliyetlerinin zamanla artması ve teknolojik eskime gibi faktörler, uzun vadede maliyet eğrisini yukarı yönlü baskılar. Ekonomik sürdürülebilirlik, bu dinamiklerin dengesine bağlıdır.