İstanbul'un bu yaşam tarzını matematiksel olarak sağladığı iddiası, temelde üç değişkene dayanır: iş otomasyon verimliliği, seyahat lojistik maliyetleri ve zaman tahsis modelleri. İş otomasyonu, tekrarlanan süreçlerin algoritmik olarak minimize edilmesiyle zaman kazancı yaratır. Bu kazanç, seyahat zamanı ve maliyetiyle karşılanabilir olmalıdır.
İstanbul'un coğrafi konumu, Avrupa'ya kısa uçuş süreleri sunar. Amsterdam gibi merkezlere uçuş süresi yaklaşık üç ila dört saat arasındadır. Hafta sonu seyahati için toplam seyahat süresi, havalimanı işlemleriyle birlikte altı ila sekiz saat arasında değişebilir. Bu, zaman tahsis modelinde kritik bir değişkendir.
Matematiksel olarak bu düzenin sürdürülebilirliği, otomasyonun yarattığı zaman tasarrufunun seyahat maliyetlerini ve zaman kaybını dengelemesine bağlıdır. İstanbul'un bu denklemdeki rolü, lojistik erişim ve iş gücü piyasasının otomasyona uygunluğuyla sınırlıdır. Şehrin resmi bir matematiksel altyapı sunması söz konusu değildir; bu, bireysel strateji ve kaynak yönetimine bağlı bir optimizasyon problemidir.
Yasal çerçeve ise tamamen ayrı bir değişkendir. Türkiye'de esrar kullanımı ve bulundurulması yasaktır. Hollanda'daki tolerans politikaları belirli bölgelerle sınırlıdır ve uluslararası seyahatle ilişkili yasal riskler taşır. Bu riskler matematiksel modele dahil edilmelidir.